Osoby trans w trakcie terapii hormonalnej nie mogą oddawać krwi

Na forum TransPomoc padło pytanie, czy osoba transseksualna może być Honorowym Dawcą Krwi. W odpowiedzi pojawiło się sporo przypuszczeń, więc postanowiłem poradzić się specjalisty. Napisałem do Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Gdańsku, które prowadzi stronę www.krew.gda.pl. Zwracam się z pytaniem, czy terapia hormonalna osób transseksualnych (prowadzących zdrowy tryb życia, bez zaburzeń psychicznych itp.) wyklucza z możliwości…

Zalety obecnych rozwiązań medyczno-prawnych

Poniższy wpis jest dla mnie osobiście trudny, ponieważ zawsze krytykowałem obecne rozwiązania, widząc w nich wiele niedociągnięć, niesprawiedliwości i okazji do nadużyć. Teraz poniekąd się z tego wycofuję, więc chciałbym podkreślić, że to nie ma być przekreślanie wszystkiego, co pisałem do tej pory – raczej pokazanie drugiej strony medalu, czyli tego, co działa lub miałoby…

transgenderowe

Czy jestem trans? Problem z "transpłciowością"

Dawno, dawno temu, czyli kilka lat temu, kiedy zaczynaliśmy popularyzować słowo transpłciowość, miało być super hiper ultra uniwersalne. Miało być parasolem obejmującym wszystkie zjawiska, przekładem z angielskiego transgender. W praktyce nadal mamy – wszyscy – problemy z tym słowem, bo tak jakoś koduje się, że osoby transpłciowe to tylko te, które mają problemy. Albo transpłciową…

Savoir-vivre na randce z osobą trans – homiki.pl


Tekst napisany na portal Homiki.pl

Załóżmy, że któregoś dnia podczas poszukiwania w sieci ciekawej osoby do towarzystwa znajdujesz fajny profil. Wczytujesz się i widzisz sformułowania takie jak „trans”, „pre-op”, „TS”, „TV”, „M/K”… Może być również tak,  że świadomie dążysz do poznania osoby transpłciowej.

Na drodze do udanej randki czekają na Ciebie mniej lub bardziej nieznane pułapki i potencjalne błędy. Jak sobie z nimi poradzić? 

Savoir-vivre w kontaktach z osobami transpłciowymi, cz. 1 (homiki.pl)

Na homiki.pl kilka dni temu pojawił się mój nowy tekst, w którym piszę, jak traktować osoby trans, żeby nie popełnić żadnej gafy. W tekście jest sporo, zdawałoby się, oczywistości, jednakże właściwie wszystko powstało na podstawie relacji otoczenia oraz moich własnych doświadczeń. Piszę o rodzajach, o durnych pytaniach, które słyszeliśmy setki, tysiące razy, pytaniach całkowicie przekraczających…

orientacja seksualna

Transpłciowość: Orientacja seksualna to fikcja (homiki.pl)

Na homiki.pl zawisł mój nowy tekst, Orientacja seksualna to fikcja [kliknij, aby przeczytać]. Przez niewiele ponad dobę został dostępniony trzysta razy i polubiony ponad osiemdziesiąt razy. Dyskusje o nim toczą się pod tekstem, na trzyczęściowym garniturze i Czytam lewicową publicystykę dla beki, a moja strona przez ostatnie dwa dni odnotowała rekordową ilość odwiedzin (na co wpłynęło również wrzucenie na forum Trans-Fuzji odnośnika do moich zdjęć; zdjęcia wiszą od roku).

Jestem zaskoczony.

Trans-Karta

Realia życia ze złymi dokumentami

Problem posiadania dokumentów tożsamości niezgodnych z ekspresją płciową dotyczy zarówno osób transpłciowych funkcjonujących na zmianę w dwóch rolach płciowych, jak i żyjących w roli przeciwnej do płci biologicznej – niezdecydowanych na oficjalną korektę płci bądź w jej trakcie – a także tych osób, których płeć jest trudna do określenia na pierwszy rzut oka.

Codzienne trudności wielu osób trans

Posługiwanie się dokumentami wystawionymi „na inną osobę” powoduje wiele trudności. Dostęp osób transpłciowych do wielu dóbr jest ograniczony – albo dlatego, że korzystanie z nich naraziłoby je na duży stres i upokorzenia ze strony innych, albo w wyniku arbitralnych decyzji osób decydujących o przyznaniu dostępu do tego dobra. Osoby cispłciowe zwykle nie zdają sobie nawet sprawy z tego, w jak wielu różnych sytuacjach legitymują się dowodem osobistym lub kartą członkowską. Wymienić tu należy: 

Butch. Tajemnica

Artykuł znaleziony na dysku po latach… 

Ze wszystkich obejrzanych filmów, które zostały wyświetlone w kinie Luna w dniach 10 – 12 listopada 2006 r. podczas Festiwalu Filmowego „Pryzmat”, najbardziej spodobał mi się ten, który w plebiscycie publiczności zajął miejsce trzecie: Butch Mystique (2003, reż. Debrah A. Wilson).

Wprawdzie zwycięzca festiwalu, Z niezwykłym okrucieństwem, film o losach transseksualistek M/K zamykanych w męskich więzieniach bez leczenia (bo hormony nie są lekiem pierwszej potrzeby), narażanych na gwałty albo na stałe przebywanie w izolatce, robił wielkie wrażenie, zaś laureat drugiego miejsca, Transparent – o transseksualistach i jednym transgenderyście K/M, którzy urodzili dzieci – trochę mi wywrócił w głowie; jednakże to Butch Mystique okazał się filmem zdecydowanie mi najbliższym, najciekawszym i, według mnie, najlepiej zrobionym: treściwym, pogłębionym, nieprzegadanym i w jakiś sposób po prostu sympatycznym. (Co ciekawe, wszystkie wyróżnione filmy zahaczały w jakimś stopniu o tematykę trans!).

Transgenderyzm – życie w zawieszeniu

Dokładnie sześć lat temu napisałem artykuł Transgenderyzm – życie w zawieszeniu, który do tej pory wisi w sieci i bardzo drażni mnie swoim istnieniem, tytułem, treścią i możliwością wpływu na innych.

Powstał w bardzo specyficznym dla mnie okresie życia i od dawna nie mogę się pod nim podpisać. Uznałem więc, że pora na autopolemikę.

Tło powstania artykułu

Rok 2006 spędziłem w całości na myśleniu kim jestem i jak chcę żyć.

Zimą zdawałem pierwszą sesję na polonistyce (dość długo chciałem być polonistką z masą książek, kotów i kubkiem parującej herbaty) i czytałem  Aleksandra Zamojska jest mężczyzną oraz masę książek z psychologii i seksuologii. Oglądałem też The L Word (Max!) i wymyślałem z moją ówczesną dziewczyną imię dla naszego dziecka.

Transwestytyzm – forma transpłciowości czy parafilia?

Słowo transwestytyzm pochodzi z łaciny, zostało wprowadzone w 1910 roku przez wybitnego seksuologa niemieckiego, doktora Magnusa Hirschfelda. Trans oznacza ‚za, poza, z tamtej strony’, a vestitus – ‚odziany’, transwestytą jest więc ktoś, kto przebiera się w ubrania przypisane kulturowo drugiej płci (i na tym poprzestaje).

Tymczasem spośród wszystkich mniejszości płciowych i seksualnych transwestyci są najbardziej problemowi, myleni są bowiem ze wszystkimi innymi: z osobami homoseksualnymi, transseksualnymi i drag queen. Co istotniejsze, człowiek zainteresowany rzetelnymi informacjami o tym, czym właściwie jest transwestytyzm i czym różni się od pozostałych zjawisk związanych z wykraczaniem poza normy płci, który sięgnie do poważnych opracowań naukowych najsławniejszych polskich seksuologów, również zetknie się z informacjami niepełnymi, a przez to – wprowadzającymi w błąd. O co chodzi?

Transpłciowość: Kto jest kim? (homiki.pl)

Nowy tekst na homiki.pl – tutaj wraz z dyskusją.

Chociaż osób transpłciowych liczebnie jest bardzo mało, stanowimy bardzo różnorodną grupę. Mamy więc często problem z tym, żeby się właściwie określić. Większość z nas lubi terminy i ich potrzebuje – transpłciowe doświadczenie zwykle kreuje potrzebę dookreślenia się, zbudowania sobie jakiejś tożsamości. Z drugiej strony, można się w tej całej plejadzie osób trans* pogubić.

Etapy korekty płci w Polsce

Korektę płci w Polsce można podzielić na kilka etapów.

1. Diagnoza

Pierwszym jest diagnoza pacjenta jako osoby transseksualnej, dokonywana przez specjalizującego się w tym lekarza seksuologa. Oznacza ona serię wywiadów z nim, psychiatrą i psychologiem, konieczność dostarczenia badań genetycznych i innych zleconych badań medycznych.

Nie ma jednej skutecznej metody zdiagnozowania transseksualizmu – można co najwyżej wykluczyć zaburzenia powodujące, że człowiek utożsamia się z płcią inną niż wskazują na to genitalia – i każdy lekarz wypracował sobie inny kanon badań niezbędnych mu do postawienia diagnozy.

Niektórzy lekarze nadal zlecają test realnego życia, co oznacza, że osoba transpłciowa musi – bez względu na swój wygląd i sytuację życiową – przez dwa lata funkcjonować w roli zgodnej ze swoim Ja. To zalecenie wzbudza wiele kontrowersji.

Osoby transseksualne na rynku pracy

Życie zawodowe osób trans jest z definicji utrudnione. Niektóre osoby transseksualne podejmują terapię w momencie osiągnięcia pełnoletniości, jest ich jednak stosunkowo niewiele. Większość osób transseksualnych, kiedy decyduje się na korektę płci, ma już za sobą pewne doświadczenie zawodowe, potrzebuje też  pieniędzy – a zatem pracy – aby opłacić swoje leczenie.

Korekta płci nie trwa tydzień!

Przypomnijmy tutaj etapy korekty płci w Polsce: samoświadomość → proces diagnostyczny (co najmniej pół roku; niektórzy seksuologowie nadal opowiadają się za tzw. testem realnego życia, który trwa dwa lata) → przyjmowanie hormonów, które zmieniają wygląd danej osoby → [tylko u K/M] mastektomia → prawna korekta płci → dalsze zabiegi.

Każdy z tych etapów zajmuje czas – łącznie co najmniej dwa lata. Każdy wymaga pieniędzy – na pełną korektę płci trzeba poświęcić ładnych kilka(naście/dziesiąt) tysięcy złotych. Jednocześnie sytuacja zawodowa osoby transseksualnej w trakcie korekty płci jest nie do pozazdroszczenia.

MIT: Wszystkie osoby transseksualne pragną korekty płci

Media prezentują następujący wizerunek: Każda osoba transseksualna nienawidzi swojego ciała, a zwłaszcza genitaliów, i dąży do tego, by jak najszybciej zamienić je na właściwe oraz wyregulować sprawy prawne. NIEPRAWDA. Medialny przekaz jest uproszczeniem. W rzeczywistości nie każda osoba trans, którą można zdiagnozować jako transseksualną, pragnie pełnej korekty płci. Nie każda się na nie decyduje. To…

Rafalala, Robert Biedroń i Nicolas Prusiński

Transseksualista Nicolas Prusiński zdecydował się pokazać swoją twarz

Do tej pory ten temat w mediach właściwie nie istniał, transpłciowość jest bowiem w Polsce wielkim tabu. We wtorek w biurze Kampanii Przeciw Homofobii na ul. Żelaznej 68 w Warszawie odbyła się pierwsza w Polsce konferencja prasowa na ten temat. 

Gośćmi Roberta Biedronia, prezesa KPH, byli Rafalala, autorka i bohaterka filmu dokumentalnego I Bóg stworzył transwestytę oraz Nicolas Prusiński, transseksualista, który jako jeden z pierwszych w Polsce zdecydował się pokazać swoją twarz.

W trakcie konferencji zaprezentowano fragmenty pierwszego polskiego dokumentu opowiadającego o osobach transseksualnych i transwestytach i omówiono sytuację osób transpłciowych w Polsce. Do tej pory ten temat w mediach właściwie nie istniał, transpłciowość jest bowiem w Polsce wielkim tabu.